9. bu gün şəhərdə olan 1-2 işi görəndən sonra bir az hava almaq qərarına gəldim. hava da çox gözəldi, elə bil yay gəlib. bakıda nadir görünən 1şey hamının üzü gülür. mən də birlikdə günü xoş keçirə biləcək 1 dost axtarmağa başladım. telefon kontaktına baxdım, bütün yaxınlarım uzaqdadı tərs kimi. özümü dəvə çuxurundan təzə çıxmış tık tık xanım kimi beli bükük, qəmgin, yalnız, gözə görünməyəcək qədər balaca hiss elədim. çoxdandı ev-iş həyat tərzi keçirdiyimdən sosial həyat deyilən şey qalmadığını indi hiss elədim. nə qədər qəmgin olsam da içimdən 1 səs "amaaan boş ver, sanki birinci dəfədi tək qalmısan"deyir. entryni yaza-yaza fikirləşirəm ki avtobusdan düşüb sevdiyim yeməyin ərzaqlarını alıb yalnızlığımı kutlayacam.